www.nasiona.suwalki.pl

Tak czy owak, awanturnicza przeszłość niemieckiego gwarka poszła w zapomnienie, gdy ojciec Ludwika stał się jednym z najbogatszych mieszczan w Löwenbergu. Prowadził z Henrykiem z Ziz interesy, które wolę pominąć milczeniem. Ważne, iż różnymi drogami zdobyty majątek obrócił roztropnie na pożyteczny cel, skoro wybielił niezbyt czyste sumienie posyłając syna na studia do Bolonii, z których młodzieniec wrócił jako uczony medyk i prawnik. Ludwik jednak, człek niezwykłej skromności i łagodności, nie zdołał dotąd wyrobić sobie żadnego stanowiska w dworskiej kancelarii, zresztą chyba nie przykładał do tego zbyt wielkich starań, a nawet pieniądze jego ojca nie mogły przemóc zawiści polskich dworzan, którzy niechętnym okiem spoglądali na germańską konkurencję przed obliczem śląskiego pana. Z nadzieją, że los się jeszcze do niego uśmiechnie, nauczał więc tymczasem łacińskich modlitw i psalmów w szkole parafialnej przy świętym Piotrze. Udzielał medycznych porad ubogim i chętnie wspomagał potrzebujących. Nie wstydził się nawet wykonywać zabiegów godnych cyrulika, jak przecinanie wrzodów czy puszczanie krwi. Wśród uczniów wzbudzał niewytłumaczalny dla mnie respekt, który zawdzięczał prawdopodobnie godnej postawie i wielkiej uczoności. Nie musiał walczyć o szacunek rózgą ani kułakiem, jak czynili to inni bakałarze. Nie nadymał się także z powodu swej wiedzy, nie puszył erudycją jak tamci. Dla mnie był prawdziwie opiekuńczym aniołem. Większość uczniów zazdrościła szczególnych względów, jakie mi okazywał. To on właśnie doszedł do przekonania, że nie mogąc dostroić mego chłopięcego dyszkantu do reszty chóru, jestem urodzonym kantorem, stworzonym, by nadawać grupie ton, nie zaś dostosowywać się do reszty śpiewaków. Wyśpiewywałem więc najlepiej, jak mogłem, smętne pieśni króla Dawida, sklecone nieudolnie na cześć żydowskiego Jehowy, aczkolwiek moim zdaniem niewarte choćby jednej strofy pism Owidiusza. Jeśli nawet jeszcze wtedy nie słyszałem o wyżej wymienionym rzymskim autorze, miałem co do tego wewnętrzną pewność w mrocznej głębi mej duszy, że istnieje gdzieś na świecie lepsza poezja. Pozostali uczniowie tym bardziej mnie znienawidzili, gdy zostałem wyznaczony na przewodnika chóru. Tylko ja byłem pośród nich bękartem, o czym dowiedzieli się z nieznanych mi źródeł. Wiadomo przecież, że złe wieści rozchodzą się zawsze najszybciej, zwłaszcza w niechętnym otoczeniu. Wszyscy byli młodszymi synami rycerskich czy mieszczańskich rodzin, więc sukcesy w nauce stanowiły dla owych miernot, schylonych nad podręcznikiem gramatyki Donata i mozolnie klepiących łacińskie koniugacje i deklinacje, jedyną szansę zrobienia w przyszłości kariery. Drażniły ich zatem moje szybkie postępy w dziedzinie czytania i pisania po łacinie oraz znakomita pamięć, pozwalająca przytaczać w każdej chwili odpowiednie cytaty z Biblii, czym zyskiwałem pochwały wszystkich nauczycieli. Powiem ci w zaufaniu, drogi czytelniku, że owe mdłe chrześcijańskie bajdy już wtedy przejmowały mnie niepohamowaną odrazą, tym niemniej całkiem dobrze odgrywałem swoją rolę. Szkółka w Legnicy była dla mnie znakomitą szkołą obłudy.. - Mogę się przysiąść? Tak dobrze jest przez parę minut nic nie robić pod koniec gorączkowego dnia pracy i tylko przyglądać się, jak ludzie załatwiają swoje sprawy. Mam nadzieję, że pani nie przeszkadzam. Świat jest pełen samotnych ludzi, którzy upierają się, by robić z życia tragedię, a z siebie niedostępną twierdzę. Zawsze wydaje mi się to takie niepotrzebne.. Rozdział 11. Pozbawione głowy ciało jeszcze chwilę trzęsło się przed nią na swoich czterech odnóżach, po czym runęło na podłogę jak popsuta zabawka. Zza zwłok ukazał się Nevan, Ziemianin, którego w ciągu poprzednich dni uznała za względnie cywilizowanego i postępowego jak na swoją rasę. Oczy miał wytrzeszczone, a oddech krótki i szybki. Wysoce wydajny system oddechowy ładował jego mięśnie świeżym tlenem.. Zebrałam służebne, wspięłam się na wóz - gdzie był pieczołowicie upakowany kosz, butelka oliwy, kijanki i brudy - dotknęłam muły batem i wóz zaturkotał. Służebne biegły obok ze śmiechem i śpiewaniem. Na niebie nie było ni chmurki, a w powietrzu chłód po spadłym deszczu.. Obce morskie istoty pochodzą z Minerwy. Przebieg pożegnania sprawił, że Randżi przestał winić rodziców. Przecież przez ponad dwadzieścia lat darzyli go miłością i zrozumieniem. Znając prawdę, nie potrafiliby udawać. Nie kochaliby tak ludzkich dzieci. Za sprawą Ampliturów lęk przed Ziemianami był powszechny. Lek a może i nienawiść... Ojciec i matka musieli być ledwie narzędziami, wykorzystywanymi i niewinnymi w tym samym stopniu co ich dzieci. Nie mogło być inaczej... Randżi nie chciał, aby było inaczej.. Patrzyli na niego uważnie, chcąc się upewnić, czy wszystko do niego dotarło. Przedstawili się, jak mogli najlepiej. Na resztę informacji przyjdzie jeszcze czas..